"وی او ای" یا به قول دوست بامزه ای "ووآ "، همان  برنامه صدای آمریکا را که می بینم به احساس جوانی و سرزندگی گزارشگران آن که معمولا سن  خرپیره را دارند، حسودی ام می شود، و همین طور مثلا برنامه هایی که باز از افراد مسنی تهیه شده که مثلا در زمینه ای فعالیت دارند، این طور احساس می شود که انگار آنها گذر سن برایشان معنی ندارد...برعکس آنجا، شاید این جا افراد از چهل سال نهایتا پنجاه سال به بعد انگار برای مردن برنامه ریزی می کنند، خوب قبول دارم که این قضایا کلیت ندارد ولی ظاهر امر تایید کننده این واقعیت است،... همین طور که کانال ها را بالا و پایین می کردم به همسرم گفتم، خدا وکیلی این جور که نشان می دهد، انگار آدم توی این آمریکا کوچکترین کاری که بکند، مثلا حتی نمایشگاه تصویر دمپایی بزند و یک تفسیری هم برای آن داشته باشد،  به اسم خلاقیت و نوآوری و کلا متفاوت اندیشیدن مشهور می شود، و پشت بند آن به راحتی میلیونر می شود، اما اینجا،  اما اینجا، اینجا  همش چیدمان قضایا به نحوی است که در نهایت  خودت از چشم خودت بیفتی،