"ما از طریق کج فهمی، بدداوری کردن، نگرانی  و اضطراب نسبت به آینده، محبت و جاه طلبی و بسیاری دیگر از ویژگیهای شخصی خود، میتوانیم باعث پدید آمدن حوادث بسیار شویم.

بسیاری از خصلتهای شخصی و اختصاصی ما، به سهم خود، با حوادث زندگی، ارتباط پیدا میکند و زندگی ما نیز تا زمانی که به درک علت اصلی اعمال و رفتار خود دست نیافته باشیم، همچنان گنگ و غیرقابل درک باقی خواهد ماند"^۱

^{۱- برگرفته از کتاب شیوه های داستان نویسی، نوشته پیتر وستلند،ترجمه محمد حسین عباسپور تمیجانی.}