من اصولا آدم خرافاتي نيستم ولي در مورد يك قضيه خرافاتي فكر ميكنم و ان اينكه ظرفهاي كثيف مي زايند بويژه اينكه اگر در آشپزخانه ظرفهاي زيادي در دسترس باشند. يكدفعه چشم باز مي كنيد و خود را در محاصره كوهي از ظرف مي بينيد. با اين حال ترس من در اين زمينه ريخته است. حتي اگر به هر دليلي، تنبلي يا مشغله سه روز هم نرسم ظرف بشويم. اين  قدرت فوق العاده زماني به من روي كرد كه اول بيخيال ظرف شستن مك آرتور شدم. البته نه از سر تسليم و ناچاري بلكه از سرآگاهي. پذيرفتن تفاوت‌هاي دنياي زنان و مردان و البته تفاوت‌هاي فردي افراد. قبلا تا بود سراغ استدلال‌هايي مي گشتم كه اصرار مي كرد كه بايد كارهاي خانه بي بروبرگرد تقسيم شود تا حقوق زن رعايت شود و از اين حرفا. اما اين استدلالها درمورد ما جواب نداد چون بوي اجبار مي داد بوي بي اعتمادي، بوي مني و تويي و طبيعي بود كه به سرانجامي هم نرسد چون خودمن هم مقاومت عجيبي سر كلمه" بايد" دارم و بايد از قبل شكست اين استراتژي را پيش بيني مي كردم. همين كه دست از اين اصرارم كه مك آرتور پيشبند ببندد و دستكش به دست كند دست برداشتم و اجازه دادم او به  كارهاي سابقي كه در زندگي مان انجام مي داد – كه كم هم نبودند - و به طور طبيعي با روحيه مردانه و البته تفاوتهاي فردي اش سازگار تر بود برسد توازن و هماهنگي عجيبي به سراغ زندگي مان آمد. متوجه شدم آنقدر اصرار به تحميل نظرم داشتم كه خيلي از كارهاي او را كه به مراتب سنگينتر از ظرف شستن بود نمي ديدم. حالا به جاي اينكه ظرف شستن برايم كار شاقي باشد يك جور فرصت براي خلوت كردن با خودم است. سپاسگذاري به خاطر غذاهايي كه در كنار هم خورده ايم ، به خاطر تندرستي مان و اينگونه است كه با هر تكه ظرفي كه مي شويم احساس ميكنم به همانقدر روحم شسته مي شود و سبكبارتر مي شود.

جالب اين بود كه هفته پیش که كتاب زن واسپرده را به پيشنهاد دوست خوبم خانم آریان از كتابخانه گرفتم و خواندم متوجه شدم بدون اينكه قبلا اين كتاب را خوانده باشم ندانسته داشتم يكي از الگوهاي مهم آن را رعايت مي كردم و حس فوق العاده اي بهم دست دارد. بیشتر از این توضیح نمی دهم و  مطالعه اين كتاب را به تمام زنهايي كه منفعل نيستند و خود را خالق دنيا و زندگي خود مي دانند و به دور از ذهنيت زن و مرد بودن و نظريه هاي فمنيستي به دنبال لذت بردن از زندگي مشتركشان هستند، صميمانه توصيه مي كنم.