به نظر من یکی از توانمندی های بزرگ آدمها ایراد گیری آنهاست. خیلی راحت حتی با نگاه و من به جرات می گویم با فکر که طبعا انرژی آن منتقل می شود می توان به طرف مقابل حس بد داد. این حس را به او داد که از ضعف هایش خجالت بکشد از قیافه اش از اینکه مثلا کامپیوتر بلد نیست یا نمی تواند رانندگی کند یا اینکه اطلاعات عمومی اش خوب نیست یا کند عمل میکند یا وقت شناس نیست یا چون توی جمع فلان حرفش را برایش دست گرفتند یا به خاطر فلان تجربه ای که داشته یا طرز صحبتش با فلانی و همین یا ها به اندازه بی نهایت می تواند باشد بستگی دارد آدم در دنیای خودش چقدر اجازه دهد این احساسات راه نفوذ پیدا کنند.......نمی دانم فرهنگ ما این طوری است یا کلا این عادت تمام جوامع است اینکه موفق بودن و آدم حسابی بودن، مثلا فلان کاره بودن  لزوما فلان و فلان فاکتور ثابت را دارد و خارج از این چارچوب اگر باشد باید مایه خجالت طرف گردد. چرا اجازه نمی دهیم خود فرد به نتیجه برسد و راحت حکم صادر می کنیم که مثلا طرف اینکاره نیست یا برای این کار ساخته نشده متاسفم بگویم با وجودی که از این نوع بینش در دیگران رنج برده ام خودم هم گاهی این گونه فکر می کرده ام.

حالا با اطمینان می گویم هر کسی دنیای خودش مال خودش است و حق دارد در این دنیا تجربه کند، سوتی بدهد اشتباه بکند و خود بهای اشتباهاتش را هم بدهد اینکه ما سعی کنیم با هر عنوانی به طرف بفهمانیم که خیلی از قافله پیشرفت عقب است این حق مسلم او را از وی دریغ کرده ایم......به نظر من افراد خواه نا خواه با الگوی ذهنی که جامعه ما به آن داده خودش از طرف خودش مستعد خودکم بینی است دیگر نیاز نیست ما هم این قضیه را تقویت کنیم.......

پی نوشت۱: من یک نکته خوب که از دل کتابها یاد گرفته ام این بوده که برای حفظ آرامش درونم باید منشع آن را درونی کنم به این صورت که بیشتر روی فکر خودم کار کنم تا دیگران به عنوان عوامل خارجی که از کنترل من خارج هستند. به زبان ساده تر انتخاب کنم که خودم کنش باشم تا واکنش به دیگران و محیط........ این نوشته شاید مغایر با این طرز فکرم به نظر برسد اما من آن را صرفا برای تخلیه شدن نوشتم تا در این موعد تغییرات هورمونی ماهانه ام به خودم کمک کرده باشم.

پی نوشت ۲: عنوان مطلب برگرفته از صحبتهای دوستی است که می تواند گاهی در لابه لای صحبت هایش  به شما این حس را بدهد که شما یک آدم استثنایی هستید.