تو بزرگي مث ِ شب.
 

خود ِ مهتابي تو اصلاً، خود ِ مهتابي تو.
 

راه ِ دوري‌رو بره تا دَم ِ دروازه‌ي ِ روز ــ
 

تازه، روزم که بياد
 

که رو عطر ِ علفا، مثل ِ بلاتکليفي
 

مث ِ برفايي تو.
تازه آبم که بشن برفا و عُريون بشه کوه
مث ِ اون قله‌ي ِ مغرور ِ بلندي
که به ابراي ِ سياهي و به باداي ِ بدي مي‌خندي...
 

من باهارم تو زمين
من زمين‌ام تو درخت
من درخت‌ام تو باهار،
ناز ِ انگشتاي ِ بارون ِ تو باغ‌ام مي‌کنه
ميون ِ جنگلا تاق‌ام مي‌کنه.

  احمد شاملو،مهر ِ ۱۳۴۱آیدا در آینه

این شعر زیبا تقدیم به تو مک آرتور به خاطر مهربانی های بی سر و صدایت