در حال مطالعه مجدد کتابی هستم که سال ها پیش خوانده بودم. آنموقع مختصات ذهنی ام به نحوی بود که نه باور زیادی به آموزه هایش داشتم و نه اینکه خواست قوی و احساس نیاز برای به کار گرفتن آنها در من وجود داشت. حالا پس از گذشت چند سال که آن را دست گرفته ام، برخی  قسمت های آن برایم جالب است.

پیرو آن گفته بودا به مردی که از او می پرسد آیا خدا هست و  او جواب می دهد: "بستگی به خودت دارد، اینکه بود و نبودش را بخواهی ثابت کنی، اگر ایمان داشته باشی هست، که در زندگی ات وارد می شود و اگر هم اصرار کنی که وجود ندارد، به همین ترتیب از زندگی ات خارج می شود". من هم دوست داشتم به گفته های این کتاب با باورم  جان بخشی کنم.

تم اصلی این کتاب بر مبنای این تفکر است که همه ما چون بخشی از روح بیکران یا روح الهی را در وجودمان داریم، بنابراین، دارای همان توانایی هایی هستیم که آن قدرت برتر دارد، او دانای کل است و تمام پاسخ ها را در خود دارد.

نویسنده این کتاب، آقای جوزف مورفی که پزشک بوده و در رشته های مختلفی چون الهیات و عرفان و شیمی ... دارای مدرک دکتراست، برای مراجعین خود به جای تجویز دارو، بسته به مسئله و مشکلشان، جملاتی را تجویز می کند که باید قبل از خواب و صبح بعد از بیداری که مغز در حالت آلفاست و در ارتباط تنگاتنگی با ناخوداگاه قرار دارد، تکرار کنند.

بنا به گفته این کتاب و اشاره به مستنداتی در آن، در صورت مداومت به این نوع از درمان و در واقع تکرار، شخص در عالم رویا به پاسخ سوالاتش می رسد و یا اینکه در عالم واقع هم می تواند از رویدادهای پیش آمده، برای خودش رمز گشایی کند. بدیهی است که منظور از این تکرار یک تکرار طوطی وار خالی از حس نیست. بلکه هرچه این تکرار همراه با احساس یقین و آرامش باشد، احتمال جواب دادن آن بیشتر است.

شخصا فکر می کنم، از آنجایی که برای موضوعات مختلف راه حل های مختلف وجود دارد، نمی توان در مورد آموزه های این کتاب به طور قطع نظر داد. این کتاب با ارائه این نوع راه حل و این نوع نگاه، غیر مستقیم کمک می کند که فرد استرس ها و تشویش هایش را با چنین تکراری از خودش دور کرده و به نوعی ریلکسیشنی که از این طریق به او دست می دهد، فرصت تمرکز بهتری را برایش ایجاد می کند. تمرکزی که خواه ناخواه او را در اتخاذ تصمیم های درست بیشتر یاری می دهد.

اسم این کتاب، قدرت فکر است.

پی نوشت: عنوان پست از اشعار سهراب سپهری است: و خدایی که در این نزدیکی است، لای این شب بوها، پای آن کاج بلند.......