|
جاری چون رود.....شاعر چون چشمه....بی پروا چون آبشار
|
آنسوی قلمرو تنبیه و
تشویق، جزا و پاداش، سرزمینی هست که من آن را بیشتر ترجیح می دهم، در آنجا انگار افراد آنقدر با خودشان روراست هستند که
فراتر از خوب یا بد انگاشتن قضایا، اغلب منافع خود را معیار قرار می دهند، در
مورد بعضی ها این معیار، بسته به شعاع وجودشان، منافع افراد کمتر یا بیشتری را
شامل می شود و به قولی انسانی یا خودخواهانه می شود.
مثلا همین راننده های تاکسی را نگاه کنید که چگونه با حوصله ای مثال زدنی پشت چراغ قرمز توقف می کنند. حتی بی منطق ترینشان، دو سه بار که در کلاف قانون شکنی بقیه همکاران ساعت ها گیر افتاده اند، مثل مومنی که برای نماز اول وقت قیام می کند به قانون اقتدا می کنند، آنها با تمام وجود ایمان دارند و به نتیجه رسیده اند که این کار به نفعشان است.
همین نکته را می شود، تعمیم داد به خیلی قضایا:
فکر می کنم، چقدر باهوشند افرادی که با احترام به بقیه به نوعی نشان می دهند که دوست دارند، احترام متقابل ببینند. البته گاهی این حرکت جواب نمی دهد، به ویژه در مورد کسانی که مرگ را فقط برای همسایه می خواهند، توقعات زیادی از بقیه دارند و آنها را در صورت کوتاهی تخطئه می کنند، در حالی که وقتی به خودشان می رسد، کلی توجیه و بهانه می آورند.
تلاشی مذبوحانه برای به وجود آوردن احساس گناه در طرف مقابل. البته خدا را شکر این بازی از بس برای من تکراری شده که لازم دیدم علی رغم مقاومت درونی ام، مسئولانه به عنوان یکی از طرفین بازی از آن خارج شوم.
حالا مواد لازم برای این بازی: یک سری افراد سودجو که به وقت ضرورت خودشان را پیش شما بسیار مردد و بچه و مظلوم و آسیب پذیر نشان می دهند و بعد قربانی که در ابتدا مثل یک زورو وارد صحنه شده و اوضاع را سر و سامان می دهد. بعد در فصل بعدی داستان، بازیگر اول تغییر ماهیت می دهد و به آدم بسیار مصمم و جدی و خودرای تبدیل می شود که با قاطعیت بلد است، بی رحمانه ترین تصمیمات را بگیرد.
بعد از کلی تجربه های تلخ ترجیحم این است و دوست دارم حواسم باشد که مبادا درونم دیگران را نفهم و خر در نظر بگیرم؛ این مسلما شکستن یک قانون نامرئی انسانی است که دودش دیر یا زود به چشمان خودم خواهد رفت، مثل آن راننده ای که حرمت چراغ قرمز را رعایت نمی کند و دور نیست که در چهارراهی خود ناغافل طعمه ضربه تصادفی قانون شکن دیگری باشد......
مثلا همین راننده های تاکسی را نگاه کنید که چگونه با حوصله ای مثال زدنی پشت چراغ قرمز توقف می کنند. حتی بی منطق ترینشان، دو سه بار که در کلاف قانون شکنی بقیه همکاران ساعت ها گیر افتاده اند، مثل مومنی که برای نماز اول وقت قیام می کند به قانون اقتدا می کنند، آنها با تمام وجود ایمان دارند و به نتیجه رسیده اند که این کار به نفعشان است.
همین نکته را می شود، تعمیم داد به خیلی قضایا:
فکر می کنم، چقدر باهوشند افرادی که با احترام به بقیه به نوعی نشان می دهند که دوست دارند، احترام متقابل ببینند. البته گاهی این حرکت جواب نمی دهد، به ویژه در مورد کسانی که مرگ را فقط برای همسایه می خواهند، توقعات زیادی از بقیه دارند و آنها را در صورت کوتاهی تخطئه می کنند، در حالی که وقتی به خودشان می رسد، کلی توجیه و بهانه می آورند.
تلاشی مذبوحانه برای به وجود آوردن احساس گناه در طرف مقابل. البته خدا را شکر این بازی از بس برای من تکراری شده که لازم دیدم علی رغم مقاومت درونی ام، مسئولانه به عنوان یکی از طرفین بازی از آن خارج شوم.
حالا مواد لازم برای این بازی: یک سری افراد سودجو که به وقت ضرورت خودشان را پیش شما بسیار مردد و بچه و مظلوم و آسیب پذیر نشان می دهند و بعد قربانی که در ابتدا مثل یک زورو وارد صحنه شده و اوضاع را سر و سامان می دهد. بعد در فصل بعدی داستان، بازیگر اول تغییر ماهیت می دهد و به آدم بسیار مصمم و جدی و خودرای تبدیل می شود که با قاطعیت بلد است، بی رحمانه ترین تصمیمات را بگیرد.
بعد از کلی تجربه های تلخ ترجیحم این است و دوست دارم حواسم باشد که مبادا درونم دیگران را نفهم و خر در نظر بگیرم؛ این مسلما شکستن یک قانون نامرئی انسانی است که دودش دیر یا زود به چشمان خودم خواهد رفت، مثل آن راننده ای که حرمت چراغ قرمز را رعایت نمی کند و دور نیست که در چهارراهی خود ناغافل طعمه ضربه تصادفی قانون شکن دیگری باشد......
برچسبها: چراغانی, زورو, نقش قربانی, راننده تاکسی
|
و باد مشتاق بازي با موهاي شماست. (خليل جبران)
خوشحالم که موهبت بودن به من بخشیده شده
همسرم را در درک زیبایی های بودن مصمم تر از خودم دیده ام
خوشحالم که کنارش هستم..........
من ایمان دارم زندگی زیباست و در پی درک این زیبایی هستم با بازنویسی افکارم و هر فرصتی که او در اختیارم می گذارد....
خوانندگان عزیز، در صورت کپی از مطالب، ممنون خواهم بود، چناچه منبع ذکر شود.
کارل گوستاو یونگ معتقد است که شعار دادن و تلاشهای جمعی و سازمانی برای برقرای صلح و عدالت و اعتدال به جایی نخواهند رسید، بزرگترین خدمتی که یک فرد میتواند به اجتماع بزرگ بشریت بکند این است که آن سوی تاریک و شر بشریت را در خودش بیابد و رام کند، کسی که به تعادل درونی رسیده باشد، در حوزهی تاثیرگذاری طبیعیاش در فضایی که نفس میکشد اعتدال میآفریند.
|DaiLY |
متمم
زبان آموز
زبان شناس
خورشید بر منقار
رازها و نیازها
فایل های صوتی
دکتر فرهنگ هولاکویی
ALL Links
|ArcHives |
اردیبهشت ۱۴۰۴
بهمن ۱۴۰۳
دی ۱۴۰۳
آذر ۱۴۰۳
خرداد ۱۴۰۱
فروردین ۱۴۰۱
اسفند ۱۴۰۰
بهمن ۱۴۰۰
دی ۱۴۰۰
اردیبهشت ۱۳۹۹
آبان ۱۳۹۸
مهر ۱۳۹۸
مرداد ۱۳۹۸
تیر ۱۳۹۸
خرداد ۱۳۹۸
فروردین ۱۳۹۸
اسفند ۱۳۹۷
بهمن ۱۳۹۷
دی ۱۳۹۷
آذر ۱۳۹۷
آبان ۱۳۹۷
مهر ۱۳۹۷
شهریور ۱۳۹۷
مرداد ۱۳۹۷
تیر ۱۳۹۷
خرداد ۱۳۹۷
اردیبهشت ۱۳۹۷
فروردین ۱۳۹۷
اسفند ۱۳۹۶
بهمن ۱۳۹۶
دی ۱۳۹۶
آذر ۱۳۹۶
آبان ۱۳۹۶
مهر ۱۳۹۶
شهریور ۱۳۹۶
مرداد ۱۳۹۶
آرشيو
|CategorieS |
نگاه من
روانشناسی
جالب
| LinkS |
هو معکم اینما کنتم
شور نوشتن (شاهین کلانتری)
خبرنامه (احمد رجبی)
پرواز در سن
نغمه
لوح
سلما
در پناه توام
خونه دل عمو سعید
مینو چهر میرزاده
هدف سه
سلامت روان
محبوب
کانون آفرینش
فلسفه رابطه ها
دختر خاک
Ðe$igNER
| MOZHGAN |
| MOZHGAN |
ذهن انسان وقتي در مسير ايدههاي جديد قرار گرفت، ديگر به ابعاد قبلي خود باز نميگردد