علی الرغم خستگی شدید نمی توانم بخوابم.....و این بی خوابی فراتر از کنجکاویست بیشتر ترس و اضطراب است پیگیری اخبار انتخابات مرا مایوس کرده است... این روزها بیشتر دغدغه ام، باز کردن کلاف سردرگم وجودم است کلافی که بعضی از گره های آن از محیطی است که در آن بزرگ شده ام که در آن بعنوان یک زن، برای سوار شدن به دوچرخه - بعنوان حق پیش پا افتاده یک انسان -باید جنگید..........چقدر دوست دارم مک آرتور زود به خانه برگردد و به سوال های من جواب دهد.....من از نادانی می ترسم فرق نمی کند نادانی خودم باشد یا دیگران، من از این نادانی ها بسیار ضربه خورده ام...چقدر تلخ است در کشوری زندگی کنم که رئیس جمهور آن حاصل انتخاب نه نخبگان بلکه یک مشت افراد ناآگاه و نابلد به حق و حقوق واقعی خویشتنشان است..............