اقرار می کنم  آدم جو گیری هستم....این شادی و هیجان همچون موج لب دریا قوزک پاهایم را قلقلک می دهد...من قانون مند بودن را دوست دارم اما تا قانون چه باشد ..رئیس جمهور برای من حکم پدرم را دارد ..کسی که بتواند در کنار عواطف پدری اش، مرا مستقل بار بیاورد و با درایت مرا از تنگناهای فشار اقتصادی که ذهن مرا بی جهت درگیر می کند نجات دهد...........در هم کلامی با او احساس کنم چیزی به فهمیدن من اضافه می شود.........